അപർണ്ണ ചിന്താധീനയായി കസേരയിലിരുന്നു. ക്രൈംബ്രാഞ്ച് ഓഫീസിൽ എല്ലാവർക്കും ചായയെത്തിക്കുന്നത് കാര്യസ്ഥൻ ഗോപാലപിള്ളയാണ്. അയാൾ പതിവുപോലെ ചായയുമായി എത്തി. ട്രേയിൽ കപ്പ് വെച്ച് അയാൾ പതിയെ പുഞ്ചിരിച്ചു. "ചായ കുടിക്കൂ സാറേ..." ഗോപാലപിള്ളയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വിനയം നിറഞ്ഞിരുന്നു. അപർണ്ണ ഒരു കപ്പ് എടുത്തു. ഗോപാലപിള്ള പതിയെ ഓരോരുത്തരുടെയും അടുത്തേക്ക് ചായയുമായി നീങ്ങി. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു സാധാരണക്കാരൻ്റെ നിഷ്കളങ്കതയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അപർണ്ണയ്ക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, അവളുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. എല്ലാവരെയും ചോദ്യം ചെയ്തതാണ്, എന്നിട്ടും ഒരു തുമ്പും കിട്ടുന്നില്ല. പുറത്തുനിന്നൊരാളാണ് കൊലയാളിയെങ്കിൽ, അവർക്ക് ചന്ദ്രഗിരിയെക്കുറിച്ചും അവിടുത്തെ രഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും എങ്ങനെ അറിവുണ്ടായി? ഗോപാലപിള്ള എല്ലാവർക്കും ചായ നൽകി കഴിഞ്ഞ് പതിയെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അപർണ്ണ അയാളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. വർഷങ്ങളായി ഈ തറവാട്ടിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരാളാണ് ഗോപാലപിള്ള. എല്ലാവരുമായി നല്ല അടുപ്പമുണ്ട്. അയാൾക്ക് ഈ കൊലപാതകങ്ങളിൽ പങ്കുണ്ടാവുമോ? അവളുടെ മനസ്സ് ഈ സാധ്യതയെയും തള്ളിക്കളഞ്ഞില്ല. എല്ലാവരും സംശയത്തിൻ്റെ നിഴലിലാണ് ഇപ്പോൾ.